Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Gliwicach

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 września 2025 roku

Sąd Okręgowy w Gliwicach I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący:	SSO Andrzej Kieć
Protokolant:	protokolant sądowy Marta Kentnowska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2025 roku w Gliwicach

sprawy z powództwa małoletniego M. Ś.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę na rzecz powoda M. Ś. kwotę 76.000 (siedemdziesiąt sześć tysięcy) złotych tytułem zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 28 września 2020 roku do dnia zapłaty;

2.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda rentę z tytułu zwiększonych potrzeb
w wysokości 150 (sto pięćdziesiąt) złotych miesięcznie począwszy od kwietnia 2021 roku płatnej do 10 dnia każdego miesiąca, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na wypadek uchybienia terminowi płatności;

3.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda skapitalizowaną rentę z tytułu zwiększonych potrzeb za okres od maja 2020 roku do marca 2021 roku w wysokości 1.500 (tysiąc pięćset) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 kwietnia 2021 roku;

4.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

5.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 570,95 (pięćset siedemdziesiąt złotych 95/100) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

6.  nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego
w Gliwicach kwotę 6.412,51 (sześć tysięcy czterysta dwanaście złotych 51/100) złotych tytułem kosztów sądowych;

7.  pozostałymi kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa.

SSO Andrzej Kieć

Sygn. akt I C 1586/22

UZASADNIENIE

Powód M. Ś. wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.

a) kwoty 126.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi:

- od kwoty 76.000 zł od dnia 1 sierpnia 2020 roku do dnia zapłaty;

- od kwoty 20.000 zł od dnia 21 marca 2021 roku do dnia zapłaty;

- od kwoty 30.000 zł od dnia następującego po doręczeniu pozwanemu odpisu pozwu do dnia zapłaty, tytułem zadośćuczynienia za doznaną ujawnioną nową krzywdę w związku z uszkodzeniem ciała oraz wywołanym rozstrojem zdrowia, na podstawie art. 445 § 1 k.c.;

b) zasądzenie renty na zwiększone potrzeby płatnej miesięcznie do 10 dnia każdego miesiąca wysokości 1.230 zł, począwszy od maja 2020 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, na wypadek uchybienia terminowi płatności zgodnie z art. 444 § 2 k.c.

W uzasadnieniu powód wskazał, iż w dniu 21 lipca 2011 roku, w wyniku wypadku pojazdu samochodowego, którego był pasażerem doznał naruszenia integralności fizycznej i rozstroju zdrowia. Powód poinformował pozwanego o powstaniu nowej krzywdy, w postaci ujawnienia padaczki powypadkowej, będącej skutkiem tego zdarzenia oraz wniósł o zapłatę 100.000 zł tytułem zadośćuczynienia, jednak przyznana i wypłacona przez niego kwota wyniosła jedynie 24.000 zł. Mimo dostarczenia pozwanemu dodatkowej dokumentacji medycznej oraz zmodyfikowania roszczenia dotyczącego wypłaty zadośćuczynienia o dalsze 20.000 zł (do łącznej sumy 120.000 zł), pozwany podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, stwierdzając, iż brak podstaw do dopłaty tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez powoda krzywdę.

Pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości. Pozwany nie kwestionował faktu zaistnienia zdarzenia wywołującego krzywdę oraz powstania nowej krzywdy po stronie powoda, jednak kwestionował wysokość przysługującego mu zadośćuczynienia. Wskazał, iż deklarowany przez powoda zakres krzywdy i negatywnych następstw wypadku nie uzasadnia wypłacenia kwoty w żądanej wysokości/ ani przyznania renty na zwiększone potrzeby. Nadto wskazał, iż bezzasadne jest żądanie odsetek od kwoty zadośćuczynienia za okres poprzedzający wyrokowanie.

Sąd ustalił, co następuje:

Powód w wyniku wypadku samochodowego w dniu 21.07.2011r doznał obrażeń ciała. W czasie wypadku miał 3 lata. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 7 listopada 2016r (sygn. IC 1540/12) zasądzono na jego rzecz zadośćuczynienie w związku z doznanymi obrażeniami w wysokości 25.000 zł (ponad przyznane wcześniej 15,000 zł). (wyrok SR z 7.11.2016r wraz z uzasadnieniem k.18-28).

Powód w czasie wypadku samochodowego w dniu 21.07.2011r doznał urazu czaszkowo – mózgowego. Bezpośrednio po wypadku trafił do kilku szpitali, w których przebywał przez długi okres oraz przeszedł liczne operacje. Nadto odbywał regularne wizyty u neurochirurga. Przebyty uraz spowodował trwające do chwili obecnej problemy z pamięcią, koncentracją oraz logicznym myśleniem. Powód ma obniżony potencjał intelektualny, co potwierdza badanie wykonane w poradni psychologicznej. Nie ma problemów z poruszaniem się ani nie występują u niego niedowłady, zaburzające sprawność ruchową. Powód ma jednak orzeczenie o niepełnosprawności.

Obecnie powód ma 17 lat. Na początku maja 2020 roku powód zaczął mieć napady padaczki, które po wdrożeniu leczenia obecnie nie występują. Powód zażywa leki, które prawdopodobnie będzie musiał zażywać do końca życia oraz odbywa wizyty kontrolne u lekarza co około pół roku. Powód może podejmować aktywność fizyczną, ale musi unikać urazów głowy. Powód w związku z leczeniem neurologicznym ponosi koszty związane z wizytami lekarskimi, koniecznością zakupu leków oraz związane z wykonywaniem badań laboratoryjnych. (zeznania przedstawiciela ustawowego powoda – J. Ś. na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2023 roku, k. 138-140, faktury k.77-88).

W wiadomości email z dnia 1 lipca 2020 roku zgłoszono pozwanemu, iż w wyniku wypadku, do którego doszło w dniu 21 lipca 2011 roku, u powoda wystąpiła nowa krzywda w postaci padaczki pourazowej oraz wniesiono o wypłatę 100.000 zł z tytułu wystąpienia nowej krzywdy. Wskazano, iż gdy w późniejszym okresie zostaje ujawniona inna krzywda, powiązana ze zdarzeniem wywołującym pierwotną krzywdę, jest to nowa krzywda, która zasługuje na odrębne zadośćuczynienie (email z dnia 1 lipca 2020 roku, k.29). W odpowiedzi na wniosek pozwany w związku z przedmiotową krzywdą przyznał powodowi zadośćuczynienie w kwocie 24.000 zł (pismo z dnia 28 września 2020 roku, k. 30-31). Powód w wiadomości email z dnia 18 lutego 2021 roku zmodyfikował żądanie zapłaty zadośćuczynienia, wskazując, iż żąda zapłaty kwoty 120.000 zł oraz zwrotu kosztów wizyt u specjalistów, dojazdów do placówek medycznych oraz renty z tytułu zwiększonych potrzeb do dnia 1 marca 2021 roku (email z dnia 18 lutego 2021 roku, k. 32). Pozwany pismem z dnia 25 marca 2021 roku poinformował o przyznaniu refundacji kosztów związanych z leczeniem, w wysokości 149,74 zł (pismo z dnia 25 marca 2021 roku, k. 33-34).

W latach 2011, 2015 oraz 2021 wydano orzeczenie o niepełnosprawności powoda (orzeczenia, k. 71, 74, 76).

Powód w wyniku wypadku doznał urazu czaszkowo – mózgowego. Wystąpił także ustępujący niedowład kończyn lewych. W maju 2020 roku zaobserwowano u powoda epizody wyłączeń świadomości, rozpoznano padaczkę. Obecnie, po włączeniu stosownego leczenia napady padaczkowe ustąpiły, a powód zażywa leki przeciwpadaczkowe zlecone przez neurologa.

Występująca u powoda padaczka pourazowa ma związek z wypadkiem z dnia 21.07.2011r. Schorzenie ma wpływ na funkcjonowanie powoda. U powoda wystąpił długotrwały uszczerbek na zdrowiu pod postacią padaczki w wysokości 20%.

Powód ma dyskretny oczopląs przy patrzeniu na boki oraz deformację kostną w okolicy czołowej prawej, a także bliznę w okolicy skroniowej prawej. Nie stwierdzono istotnych cech niedowładu kończynowego lewostronnego. Uszczerbek spowodowany padaczką pourazową obecnie jest dobrze kontrolowany farmakologicznie, jednak dalszy przebieg schorzenia nie jest pewny, z uwagi na to, iż powód wciąż jest fazie wzrostu i dojrzewania, a jego rozwój hormonalny nie został zakończony. Powód powinien pozostawać pod opieką neurologa.

Powód wskutek schorzenia w postaci padaczki nie będzie niezdolny do pracy. Praca pod napięciem, w ruchu ciągłym, na wysokości, w porze nocnej czy przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych jest dla powoda niewskazana.

Powód z uwagi na stwierdzoną padaczkę nie wymaga opieki osób trzecich.

Powód w związku z padaczką ponosi koszty leków (około 50 zł miesięcznie). Uzasadnione są wizyty u neurologa 2 razy w roku oraz wykonywanie badań laboratoryjnych. Istnieje możliwość wykonywania badań w ramach NFZ.

(opinia biegłego neurologa K. W., k. 219-230, k. 261-264).

Doznane przez małoletniego powoda w wyniku wypadku w dniu 21 lipca 2011 roku obrażenia skutkują skłonnością do impulsywnych zachowań, doznane obrażenia skutkują u powoda encefalopatią pourazową. W zakresie skutków natury psychicznej wiąże się to z długotrwałym uszczerbkiem na zdrowiu w wysokości 5%. Małoletni korzystał zarówno z leczenia psychologicznego, jak i z leczenia psychiatrycznego. W związku z doznaną krzywdą zalecane jest objęcie powoda pomocą neuropsychologa, celem wypracowania strategii radzenia sobie w trudnych sytuacjach. Nie przewiduje się, aby powód w przyszłości odczuwał skutki wypadku, gdyż obecnie nie rzutują one na aktywność życiową, szkolną i rodzinną powoda. Nadto powód nie będzie w przyszłości niezdolny do pracy zarobkowej z powodów natury psychicznej, będących skutkiem doznanego wypadku.

(opinia biegłych z zakresu psychiatrii D. W. i z zakresy psychologii M. S., k. 293-316).

Ustaleń w zakresie przedstawionego powyżej stanu faktycznego, przyjętego za podstawę do przeprowadzonych w dalszej części rozważań prawnych, sąd dokonał w oparciu o wszechstronną analizę całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, kierując się przy tym dyrektywami określonymi w art. 233 § 1 k.p.c.

Prawdziwość dokumentów prywatnych nie została zaprzeczona. Sąd dał wiarę zeznaniom przedstawiciela ustawowego powoda gdyż były logiczne, konsekwentne, znajdowały odbicie w dowodach z dokumentów a przez to były wiarygodne. Opinie biegłych były wiarygodne albowiem zostały sporządzone w ramach kompetencji biegłych, wykazywały znajomość wiedzy specjalistycznej, wnioski z opinii były prezentowane zdecydowanie i przekonująco.

Sąd zważył:

Powództwo podlegało uwzględnieniu w części.

Powód domagał się zadośćuczynienia na mocy art. 445 § 1 k.c. oraz renty na podstawie art. 444 § 2 k.c. Zgodnie z tymi przepisami w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty.

Podstawę żądania zadośćuczynienia stanowi przede wszystkim konsekwencja uszkodzenia ciała i rozstroju zdrowia w postaci krzywdy, czyli cierpienia fizycznego i psychicznego. Do cierpień fizycznych zalicza się przede wszystkim ból i podobne do niego dolegliwości. Cierpieniem psychicznym będą ujemne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi lub następstwami uszkodzenia ciała albo rozstroju zdrowia w postaci np. zeszpecenia, konieczności zmiany sposobu życia czy nawet wyłączenia z normalnego życia (por. wyrok SN z dnia 3 lutego 2000 roku, sygn. akt I CKN 969/98, LEX nr 50824). Ponieważ celem zadośćuczynienia pieniężnego jest złagodzenie cierpień fizycznych i psychicznych – dlatego zadośćuczynienie obejmuje wszystkie cierpienia fizyczne i psychiczne, zarówno już doznane, jak i te, które wystąpią w przyszłości. Dlatego w orzecznictwie przyjęto, że zadośćuczynienie winno mieć charakter całościowy i obejmować zarówno cierpienia fizyczne i psychiczne już doznane, czas ich trwania, jak i te, które zapewne wystąpią w przyszłości, a więc prognozy na przyszłość (wyrok SN z dnia 18 maja 2004 roku, sygn. akt IV CK 357/03, LEX nr 584206). Przy ocenie więc „odpowiedniej sumy” należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności danego wypadku, mające wpływ na rozmiar doznanej krzywdy (wyrok SN z 3 lutego 2000 roku, sygn. akt I CKN 969/98 LEX nr 50824). Na pojęcie krzywdy z kolei składają się nie tylko trwałe, lecz także przemijające zaburzenia w funkcjonowaniu organizmu, polegające na znoszeniu cierpień psychicznych (wyrok SN z dnia 20 marca 2002 roku, sygn. akt V CKN 909/00, LEX nr 56027). Zadośćuczynienie, choć niewątpliwie zawiera w sobie funkcję represyjną, nie jest karą, lecz sposobem naprawienia krzywdy. Jego celem jest przede wszystkim złagodzenie tych cierpień.

Przyznawane poszkodowanemu zadośćuczynienie ma na celu wyrównanie krzywdy. Sposób ustalenia wysokości zadośćuczynienia nie wynika z przepisów prawa, jego wysokość uzależniona jest w każdym przypadku od uznania sędziowskiego. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano fakt, iż pojęcie „sumy odpowiedniej” użyte w art. 445 § 1 k.c. w istocie ma charakter niedookreślony, niemniej jednak w judykaturze wskazane są kryteria, którymi należy się kierować przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia. Zadośćuczynienie ma mieć przede wszystkim charakter kompensacyjny, wobec czego jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość. Jednocześnie wysokość ta nie może być nadmierną w stosunku do doznanej krzywdy, ale musi być „odpowiednia” w tym znaczeniu, że powinna być - przy uwzględnieniu krzywdy poszkodowanego - utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa (wyrok SN z 28 września 2001 roku, sygn. akt III CKN 427/00 LEX nr 52766).

Powód w wyniku wypadku samochodowego w dniu 21.07.2011r doznał obrażeń ciała. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 7 listopada 2016r (sygn. IC 1540/12) zasądzono na jego rzecz zadośćuczynienie w związku z doznanymi obrażeniami w wysokości 25.000 zł (ponad przyznane wcześniej 15,000 zł). Po kilku latach ujawnił się u powoda kolejny uszczerbek na zdrowiu, w postaci padaczki pourazowej.

Jak wynika z opinii biegłego neurologa, występująca u powoda padaczka pourazowa ma związek z wypadkiem z dnia 21.07.2011r. Schorzenie ma wpływ na funkcjonowanie powoda. U powoda wystąpił długotrwały uszczerbek na zdrowiu pod postacią padaczki w wysokości 20%. Uszczerbek spowodowany padaczką pourazową obecnie jest dobrze kontrolowany farmakologicznie, jednak dalszy przebieg schorzenia nie jest pewny, z uwagi na to, iż powód wciąż jest fazie wzrostu i dojrzewania, a jego rozwój hormonalny nie został zakończony. Powód powinien pozostawać pod opieką neurologa. W przyszłości powód wskutek schorzenia w postaci padaczki nie będzie niezdolny do pracy. Może mieć jednak ograniczenia w zakresie możliwości wykonywania niektórych prac. Doznane przez małoletniego powoda w wyniku wypadku w dniu 21 lipca 2011 roku obrażenia skutkują skłonnością do impulsywnych zachowań, doznane obrażenia skutkują u powoda encefalopatią pourazową. W zakresie skutków natury psychicznej wiąże się to z długotrwałym uszczerbkiem na zdrowiu w wysokości 5%.

Odpowiedzialność pozwanego nie była kwestionowana. Sporna była wysokość należnego powodowi zadośćuczynienia. Analizując zgromadzony materiał dowodowy sąd uznał, że powództwo podlegało uwzględnieniu częściowemu. Biorąc pod uwagę wyżej ustalone okoliczności, w szczególności w zakresie sytuacji powoda przed i po wypadku oraz łącznie ustalony w toku postępowania uszczerbek na zdrowiu, konieczność pozostawania pod opieką neurologa oraz rokowań na przyszłość (przy aktualnej samodzielności powoda), należało uznać, iż zadośćuczynieniem adekwatnym będzie łącznie kwota 100.000 złotych. Wysokość zadośćuczynienia była przy tym szacowana na czas likwidacji nowej krzywdy w postaci padaczki pourazowej i dochodzenia roszczenia.

Pozwany przyznał i wypłacił powodowi tytułem zadośćuczynienia kwotę 24.000 zł, należało zatem zasądzić na rzecz powoda z tego tytułu dalszą kwotę 76.000 zł.

W ocenie Sądu zadośćuczynienie w oszacowanej wysokości przyczyni się do wyrównania powodowi krzywd, w postaci zarówno cierpień fizycznych, jak i psychicznych i spełnia jednocześnie pozostałe dyrektywy określone w przytoczonym wyżej orzecznictwie. W pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu, jako wygórowane a przez to niezasadne.

Kwotę 76.000 zł zasądzono z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 28 września 2020 roku, tj. dnia, na który datowane jest pismo pozwanego w przedmiocie przyznania świadczenia w wysokości 24.000 zł, tytułem wypłaty należnego powodowi zadośćuczynienia (k. 30). Pozwany odmawiając spełnienia świadczenia, pomimo przeprowadzenia postępowania likwidującego szkodę, W ocenie sądu, roszczenie nie stało się wymagalne wcześniej, zwłaszcza przy uwzględnieniu faktu, że likwidacja szkody odbywała się w warunkach ograniczeń wynikających z epidemii Covid.

Jedynie częściowemu uwzględnieniu podlegało żądanie zasądzenia renty z tytułu zwiększonych potrzeb, na podstawie art. 444 § 2 k.c. Powód domagał się renty w wysokości 1230 zł miesięcznie, począwszy od maja 2020r. Sąd uznał za zasadne przyznanie powodowi renty w wysokości 150 zł miesięcznie.

Powód u uzasadnieniu pozwu oraz w trakcie likwidacji szkody wskazał, iż ponoszone koszty obejmują średniomiesięczne koszty z tytułu: leków (łącznie 79,40 zł), badań laboratoryjnych (7 zł), wizyt u neurologa (42 zł), koszty dojazdów związane z leczeniem. Sąd uznał za zasadne te roszczenia, zwłaszcza, że koszty leczenia zostały wykazane dołączonymi fakturami. Biorąc pod uwagę wyspecyfikowane koszty oraz koszty dojazdu, sad uznał, iż zasadne jest przyznanie powodowi renty w wysokości 150 zł miesięcznie. Korzystanie z wizyt lekarskich czy badań poza NFZ, zwłaszcza w sytuacji gdy nie pociąga to za sobą znacznych kosztów, sad uznał za uzasadnione, biorąc pod uwagę uciążliwości z tym związane i długie terminy oczekiwania na specjalistyczne wizyty lekarskie w ramach NFZ.

Sąd uznał za niezasadne przyznanie renty w pozostałej części. Powód nie wykazał zasadności renty z tytułu kosztów opieki. Z opinii biegłego neurologa wynikało przy tym, że powód opieki z uwagi na padaczkę nie potrzebuje.

Zasadnym było zatem zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda renty z tytułu zwiększonych potrzeb w wysokości 150 złotych miesięcznie począwszy od kwietnia 2021 roku, płatnej do 10 dnia każdego miesiąca. O przyznanie renty powód wystąpił mailem z 18.02.2021r, pozwany zajął stanowisko w tym przedmiocie pismem z 25.03.2021 (k.32,33). Sąd uznał więc, iż wymagalność rat rentowych dotyczy okresu od kwietnia 2021r.gdyż pozwany miał możliwość oceny tego roszczenia najpóźniej w dniu 25.03.2021r.

Jednocześnie sąd przyznał powodowi skapitalizowaną rentę z tytułu zwiększonych potrzeb za okres od maja 2020 roku do marca 2021 roku - w wysokości 150 złotych miesięcznie. Kapitalizacja dotyczyła okresu 11 miesięcy, przy czym za 1 miesiąc pozwany wypłacił już świadczenie, na co wskazuje pismo pozwanego z 25.03.2021r (k.33). Z uwagi na to sąd zasądził tytułem skapitalizowanej renty kwotę 1500 zł (10 x 150 zł).

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c., zgodnie z wynikami procesu. Powód wygrał proces w 55,27%. Łączne koszty procesu stron wyniosły 10.934 zł (koszty zastępstwa procesowego wg taryfy 5400 zł oraz koszty opłat od pełnomocnictw – w przypadku każdej ze stron). Biorąc pod uwagę stopień utrzymania się powoda z żądaniem należało zasadzić od pozwanego na rzecz powoda kwotę 570,95 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Postanowieniem z dnia 26 października 2022 roku (k. 90) powód został zwolniony od kosztów sądowych. Wydatki wyniosły 6.125,41 zł (k. 205, 235, 268, 321, 324). Na wydatki składają się wynagrodzenia za opinie biegłych oraz wynagrodzenia dla placówek medycznych za dokumentację medyczną powoda. Biorąc pod uwagę wydatki oraz pozostającą do pobrania opłatę od pozwu, sąd nakazał pobrać od pozwanego przypadająca na niego proporcjonalną część kosztów na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Gliwicach (kwotę 6.412,51 złotych) tytułem kosztów sądowych, a pozostałymi kosztami sądowymi obciążony został Skarb Państwa.

SSO Andrzej Kieć