Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Gliwicach

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 lipca 2022 roku

Sąd Okręgowy w Gliwicach I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący:	SSO Wojciech Hajduk

po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2022 roku w Gliwicach

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa J. B.

przeciwko M. Ł.

o zapłatę

1.  oddala powództwo

2.  zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 5.400zł (pięć tysięcy czterysta złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego

IC 902/21 UZASADNIENIE

Powód J. B. w ostatecznie sprecyzowanym żądaniu domagał się zasądzenie od pozwanego M. Ł. kwoty 79.945zł (56.127,62zł tytułem rozliczenia współpracy oraz 14.814zł wynagrodzenia za przeprowadzenie prac remontowych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu (pismo z dnia 15.01.2021 k-366 oraz pozew). W uzasadnieniu wskazał, że zna pozwanego od 2009r. W 2013 r. postanowili zacząć wspólnie prowadzić działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży internetowej artykułów erotycznych. Uzgodnili podział dochodów 60% dla pozwanego i 40% dla powoda. Pozwany miał już wcześniej założoną działalność gospodarczą, natomiast powód w ramach współpracy miał mu pomagać w jej poszerzeniu w zakresie sprzedaży w Internecie ww. artykułów W ramach współpracy:

-założył witryny internetowe (...), (...), (...)”

-założył konta internetowe w hurtowniach (...) (i (...) dla produktów (...)), (...), (...) i zagraniczny (...)

-założył konta internetowe dla brokerów wysyłkowych (dla uzyskania lepszych cen)

-zakupił domeny i moduły dla: (...) i (...) celem umożliwienia wystawiania aukcji na (...) i (...)

-uzyskał dostęp do panelu statystyki, sprawdzał wejścia na strony i produkty – dostosowanie do potrzeb, promocje

-nadzorował sprzedaż-poprzez dostęp do paneli sprzedaży- porównywarek cenowych

-przeniósł witryny z serwera (...) na (...) dla oszczędności i poprawa działania

-rozeznał w sieci dostawców

-prowadził obsługę korespondencji mail’owej.

Oprócz powyższego wykonywał w miejscu zamieszkania pozwanego i swojej siostry, tj. w miejscowości J. (...), prace remontowe (remont kapitalny) mające na celu przystosowanie 5 pomieszczeń piwnicznych, w których wcześniej trzymano trzodę chlewną, do celów biurowych i magazynowych, związanych z prowadzoną przez strony działalnością. Uzyskano 2 pomieszczenia na magazyn i biuro, pomieszczenie na kotłownię, toaletę, oraz pomieszczenie gospodarcze z szatnią. Pracował około 3-4 godzin dziennie. Swoje wynagrodzenie w wysokości 14.814zł obliczył na podstawie cennika internetowego, a metraż na podstawie regałów. Pozwany wypłacał comiesięczne zaliczki na poczet zysku. Gdy działalność zaczęła przynosić zysk uznał, że nie trzeba się dzielić. W 2015 wartość udziału powoda w dochodach firmy powinna wynieść 4000zł, a w 2016 powód powinien otrzymać 21.664,00zł. Za lata te pozwany wypłacił odpowiednio 500zł i 11.750zł Tym samym za 2015r. powinien dodatkowo otrzymać 3.500zł, a za 2016r. 9.915zł. W 2017r. od stycznia do września otrzymał od pozwanego 15.180zł. W ocenie powoda, na podstawie przedstawionego mu przez pozwanego podsumowania przychodów i rozchodów, należy uznać, że średni miesięczny dochód z działalności w okresie od stycznia do września 2017r. wyniósł 5.620zł miesięcznie, więc powodowi należy się 2.248,34zł miesięcznie co daje łącznie 26.980,88zł. Skoro wypłacono mu 15.180zł to pozostaje do zapłaty kwota 11.800zł. Za okres od stycznia do listopada 2018r. należy się powodowi 24.731,74 zł przy założeniu analogicznych dochodów jak w 2017r.

Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa. Zarzucił, że nigdy nie dokonał z powodem jakichkolwiek ustaleń umownych by prowadzić wspólnie działalność gospodarczą i nigdy nie prowadził z powodem działalności gospodarczej. Twierdzenia powoda są absurdalne. Nie było żadnego powodu, by pozwany dysponując wiedzą oraz środkami pieniężnymi z prowadzonej przez lata działalności gospodarczej mając ugruntowaną pozycję na rynku miał z niezrozumiałych względów proponować powodowi wspólne prowadzenie działalności gospodarczej i godzić się na skrajnie niekorzystny podział dochodów w proporcjach 40 dla powoda i 60 dla pozwanego, tym bardziej, że powód z uwagi na brak środków pieniężnych nie posiadał możliwości przekazania jakichkolwiek środków na rzecz przedsiębiorstwa pozwanego. Twierdzenia pozwu są nakierowane na uzyskanie kosztem pozwanego nienależnego świadczenia. Pozwany zaproponował pracę powodowi, który nie posiadał stałego zatrudnienia, jednak powód odmówił podpisania umowy argumentując, że jako osoba skazana wyrokami karnymi oraz posiadająca zadłużenie wobec wielu wierzycieli woli pracować dla pozwanego bez formalnego dokumentu. Pozwany zakwestionował zakres prac wykonanych przez powoda wskazany w pozwie, a to z uwagi na brak dowodów ich wykonania. Powód w treści pozwu odwołał się do wykonywania zadań, co rozumieć należy jako realizację obowiązków narzuconych przez pozwanego, który przez cały okres pracy powoda decydował o tym w jakich godzinach powód pracował, jakie zadania realizował, wyznaczał powodowi cele pracy oraz decydował o wysokości wynagrodzenia powoda. Powód jako pracownik nie podejmował żadnych decyzji mających wpływ na funkcjonowanie przedsiębiorstwa pozwanego; wszelkie zadania musiał konsultować z pozwanym. Powód nie posiadał formalnego upoważnienia do rachunku firmowego, nie posiadał także faktycznego dostępu do środków pieniężnych, którymi zarządzał wyłącznie pozwany. Wszystko to nakazuje uznać, iż pracował jedynie jako pracownik pozwanego. Powód nigdy nie wysyłał też oficjalnych pism w imieniu firmy, nigdy nie uzyskał nawet pełnomocnictwa do dokonania jakiejkolwiek czynności w imieniu firmy. Pozwany zdecydował o tym, że powód zajmie się częścią zadań związanych ze sprzedażą towarów za pośrednictwem sklepów internetowych. Wszystkie czynności były wykonywane z upoważnienia pozwanego, przy wykorzystaniu danych osobowych pozwanego. Wszystkie koszty ponosił pozwany. Logowania do kont sprzedaży przez powoda (co było jego obowiązkiem) stanowiło jedynie realizację zadań sprzedaży. Środki pieniężne wypłacane powodowi stanowiły umówione wynagrodzenie. Powód wprowadził pozwanego w błąd w zakresie przeniesienia praw do domen internetowych: (...) i (...) doprowadzając do umowy cesji z dnia 12 lutego 2018 roku zawartej przez strony. Prawa do ww. domen przysługiwały pozwanemu od początku z uwagi na to, że ich rejestracja miała miejsce na jego rzecz. W 2015 roku dochód wskazany w rozliczeniu PIT wyniósł 13.056,71 zł, w związku z czym powód otrzymał od pozwanego kwotę 4.000,00 zł. W 2016 roku dochód firmy wyniósł według rozliczenia PIT 54.161,93 zł, w związku z czym powód otrzymał za 2016 rok kwotę 21.664,77 zł. W 2017 roku dochód firmy według rozliczenia ZUS wyniósł 887,15 zł, co powoduje, iż należność powoda wynosiłaby kwotę 354,86 zł. Mając na względzie zakończenie współpracy komunikowane przez powoda w treści przedłożonych w załączeniu pozwu wiadomości sms oraz e - mail, brak było podstaw do otrzymania jakichkolwiek należności, a to z uwagi na powstałą stratę w wysokości 193,62 zł. Pozwany wypłacił powodowi łącznie 27.396zł, co powoduje, że żądania są bezzasadne. Odnośnie remontu w nieruchomości w J. (...), to czynności zleciła powodowi jego siostra W. P., która jest właścicielką nieruchomości. Czynności były wykonywane od 1 do 10.02.2015r. Powód miał wykonywać czynności pomocnicze, z uwagi na brak kwalifikacji, a większość prac wykonał pozwany. Wszelkie rozliczenia zostały dokonane z W. P., na zasadzie umożliwienia powodowi nieodpłatnego mieszkania i pełnego utrzymania. Znaczna część prac wskazana w pozwie nie została w ogóle wykonana co wynika z dokumentacji zdjęciowej.

SĄD USTALIŁ

Powód J. B. (wcześniej P. –zmiana nazwiska nastąpiła decyzją kierownika USC w G. k-227) i pozwany M. Ł. poznali się w 2009r., gdy powód przeprowadził się do G. i zamieszkał ze swoją matką L. Ł. (1). Pozwany jest partnerem życiowym siostry powoda W. P.. Powód posiadał zadłużenie względem różnych podmiotów i osób, min. z tytułu prowadzonej sprzedaży internetowej, z której nie wywiązywał się. Został skazany za przywłaszczenie środków klientów. Zadłużenie doprowadziło do skierowania przeciwko niemu egzekucji komorniczej ( zeznania powoda k-510). Pozwany od 1996r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu ( wydruk CIGD k-12, zeznania pozwanego k-511-514 ). Początkowo był to sklep, z którego zrezygnował gdy działalność przestała być opłacalna. W 2013r. już nie prowadził stacjonarnego punktu sprzedaży ( zeznania pozwanego k-511 , zeznania powoda k-507-511). Powód w tym czasie utrzymywał się z niezarejestrowanych prac remontowych wykonywanych dorywczo, w których niekiedy pomagał mu pozwany. W sytuacjach, gdy zleceniodawcy potrzebowali faktur, to wystawiał je pozwany w ramach swojej działalności gospodarczej ( zeznania świadków K. P. k-482-483 G. T. k-504-505, T. T. k-505-506, K. P. k-482, U. S. k- 483 zeznania powoda k-507-511 zeznania pozwanego k-511-514). W 2013r. pozwany wpadł na pomysł rozszerzenia działalności gospodarczej o internetową sprzedaż prezerwatyw, a powód mając wcześniejsze doświadczenia w sprzedaży internetowej zobowiązał się w tym pomóc. Pod koniec 2013r. uzgodnili, że powód będzie wyszukiwał dla pozwanego internetowe hurtownie z ofertami prezerwatyw. Powód nie był zainteresowany prowadzeniem własnej działalności gospodarczej ani formalizowaniem wykonywanej pracy na rzecz pozwanego, miał ciągle zlecenia remontowe i nie był przekonany czy działalność przyniesie zysk, a ponadto ciągle zagrażała mu egzekucja komornicza i nie chciał ujawniać dochodów. Nie chciał również mieć żadnych przeszkód w ewentualnym, natychmiastowym zakończeniu współpracy z pozwanym (zeznania świadka J. G. k- 482, zeznania powoda k-507-511, zeznania pozwanego k-511-514). W efekcie ustalili, że będzie wyszukiwał dla pozwanego hurtownie internetowe, rejestrował w nich konta klienta umożliwiające dokonywanie zakupów, a także zakładał pozwanemu witryny do sprzedaży internetowej. W ramach przyjętych zadań założył pozwanemu witryny internetowe na serwerach oferujących promocyjne warunki dostępu ( min. (...), (...), (...) ), domeny i moduły do wystawiania ofert na platformach (...) i (...), zainstalował oprogramowanie analizujące statystykę „wejść” na strony pozwanego oraz sprzedawanego towaru, wyszukiwał nowe serwery z promocyjnymi warunkami dostępu i w razie potrzeby (po zakończeniu okresu promocji) przenosił domeny i witryny sprzedaży internetowej pomiędzy nimi, realizował również korespondencję mail’ową związaną ze sprzedażą. Okazało się, że zysk ze sprzedaży samych prezerwatyw nie był satysfakcjonujący. W efekcie, w trakcie rozmów na temat nowej działalności, padła propozycja rozszerzenia sprzedawanego asortymentu o różnego rodzaju gadżety erotyczne. Wszystkie decyzje dotyczące sprzedaży i współpracy z wyszukanymi hurtowniami podejmował pozwany, ponosił koszty tej działalności. Zdarzało się, że w początkowym okresie współpracy koszty związane z opłatami za domeny internetowe ponosił powód, przy czym były to koszty niewielkie, kilkunastozłotowe lub maksymalnie kilkudziesięciozłotowe. Wyższe koszty były fakturowane i ponoszone bezpośrednio przez pozwanego ( zeznania powoda k-507-511; zeznania pozwanego k-511-514; wydruki logowań na stronach min. (...) k-14-15, O. k-16-17, (...) (...) k-18-19, (...) 15.10.2018 k-20-21, (...) k-22-23,(...) k-24-25, (...) k-26-27, (...) k-28-29 i 33, (...), k-30-32, (...) k-34, (...) k-37, (...) k-38, (...) k-29, (...) k-40-42, (...) k-43-44; korespondencja z hurtownią (...).pl k-46-48; rejestracja domeny (...) na WP k-49, korespondencja mail’owa z (...) k-50-55; wydruki z poczty internetowej k-153-180; statystyki (...) k-71-76, raporty sprzedaży k-77-84, licznik logowań k-87-88; historia zamówień k- 56-58, faktury k-321, zamówienie k-322, korespondencja w sprawie cesji domen k-305-316). Pozwany rozliczał się z powodem okresowo. Powód miał dostęp do statystyki sprzedaży, na jej podstawie wyrabiał sobie pogląd o osiąganych przez pozwanego dochodach. Za wykonane czynności pozwany wypłacił powodowi za 2015r. - 500zł , za 2016r. - 11.750zł, za 2017r. - 15.180zł ( wypłacone kwoty są niesporne - rozliczenie przedstawione w pozwie odpowiada treści odpowiedzi na pozew, pozwany wskazuje w niej, że wypłacił powodowi łącznie 27.396zł k-289). Kwoty były przyjmowane przez powoda bez zastrzeżeń, znajdowały swoje uzasadnienie w dochodach uzyskiwanych ze sprzedaży ( zeznania pozwanego k-511-514, korespondencja mail’owa atron z okresu 1.09.2017 -30.10.2017 k- 206 -217). W grudniu 2014r. W. P. – partnerka pozwanego kupiła zabudowaną domem jednorodzinnym nieruchomość w J. w P.. Otrzymała ofertę pracy w T., co wiązało się z koniecznością przeprowadzki, którą również zainteresowany był pozwany. Pracę w nowym miejscu miała podjąć w sierpniu 2015. Dom w J. wymagał generalnego remontu. Zaproponowała bratu (powodowi) by przeprowadził dla niej remont umożliwiający zamieszkanie w nowej nieruchomości. Powód przeprowadził się do J. i zgodnie z ustaleniami przystąpił do prac remontowych rozpoczynając od parteru budynku. Uzgodnili, że remont będzie wykonywał w zamian za możliwość zamieszkiwania i wyżywienie. Do J. przeprowadzili się również W. P. i pozwany. Poszukiwali środków finansowych na przeprowadzenie pełnego remontu. W. P. rozważała wzięcie kredytu. Okazało się, że pozwany może zaciągnąć kredyt z uwagi na swoją działalność gospodarczą na preferencyjnych warunkach i przeznaczyć go na remont. Zaproponował swojej partnerce, że wynajmie od niej piwnicę na potrzeby działalności gospodarczej i urządzi w niej pomieszczenie biurowe, magazyn, toaletę, a zainwestowane środki rozliczą min. w ramach umowy najmu. Umowę kredytu zawarł 16.05.2016r. Wspólnie z powodem, który do tej pory przeprowadzał wszystkie prace i mieszkał w J., przystąpili do remontu pomieszczeń piwnicznych. Nie zawarli w tym zakresie żadnej umowy. Powód wykonywał prace na dotychczasowych zasadach, na podstawie ustnej umowy ze swoją siostrą, chociaż wszystkim było wiadome, że z piwnicy będzie korzystał przede wszystkim pozwany. Prace były wykonywane wspólnie przez powoda i pozwanego. Przystosowali do użytku 5 niewielkich pomieszczeń. W efekcie wykonano drenaż, wylewki posadzek, znaczną część tynków na ścianach, ułożono na posadzkach kafelki, założono instalację elektryczną urządzono toaletę, przemalowano część ścian. Remont nie został dokończony, nie wszędzie założono cokoliki, wykonano tynki, przemalowano ściany ( zeznania powoda k-507-511 zeznania pozwanego k-511-514 zeznania W. P. k- 479-481, dokumentacja zdjęciowa k-299, umowa kredytu k- 292-298). W listopadzie 2016r. pozwany zatrudnił matkę powoda i W. P. L. Ł. (1), która sprowadziła się do J. wraz z młodszym synem. W 2017 pozwany zatrudnił kolejnego pracownika M. W. (1) ( zeznania świadka L. Ł. (1) k-471 i M. W. (2) -481, zeznania pozwanego k-511-514). W drugiej połowie 2017r. doszło do nieporozumień pomiędzy stronami. Przyczyną było głownie zatrudnienie M. W. (1). W ocenie powoda, w porównaniu do jej wynagrodzenia, otrzymywał od pozwanego zbyt niskie kwoty. Powód miał również zastrzeżenia do pracy M. W. (2), która min. nie chciała przejąć od niego prowadzenia korespondencji mail’owej z kontrahentami internetowymi. Pozwany miał zastrzeżenia do niskiej jakości pracy L. Ł. (2). Gdy W. P. zwróciła się do matki i powoda by zaczęli partycypować w kosztach utrzymania, L. Ł. (1) z młodszym synem oraz powód wrócili do G.. Powód nalegał na zakończenie i rozliczenie współpracy z pozwanym. Uzgodnili, że domeny internetowe, które do tej pory były prowadzone przez powoda, zostaną przeniesione na pozwanego, a powód dokończy jeszcze korespondencję mail’ową z kontrahentami internetowymi. Uzgodnili również, że pozwany zapłaci powodowi łącznie 6.000zł za przeniesienie domen i to wyczerpie wszelkie wzajemne rozliczenia. W lutym podpisali umowę cesji domen internetowych, pozwany dokonał przelewu kwoty 6.000zł w trzech ratach ( korespondencja mail’owa k-209-2014, umowa cesji k-226, zeznania pozwanego k-511-514). Na skutek informacji uzyskanych od kontrahentów, pozwany doszedł do przekonania, że powód wyłudził od niego 6.000zł, gdyż domeny internetowe przysługiwały mu już wcześniej, a powód prowadził je jedynie w jego imieniu wykorzystując dane firmowe. Zgłosił zawiadomienie o podejrzeniu popełnieniu przestępstwa przez powoda (zeznania pozwanego k-511-514).

Powyższe ustalenia poczyniono w oparciu o powołane dokumenty, zeznania świadków i stron. Sąd nie dał wiary powodowi, że prowadził wspólną działalność gospodarczą z pozwanym. Stoi to w sprzeczności z przedłożonymi dokumentami i zeznaniami świadka J. G., częściowo z zeznaniami samego powoda, a także treścią korespondencji mail’owej między stronami. W zeznaniach powód wskazywał, że nie był zainteresowany jakimkolwiek formalizowaniem swojej pracy. Nie chciał się wiązać na wypadek gdyby chciał przestać współpracować z pozwanym, nie chciał również ujawniać dochodów. Z zeznań świadka J. G. siostry powoda oraz z zeznań W. P. również siostry powoda i partnerki pozwanego wynika, że działalność była tylko działalnością pozwanego. W oświadczeniu złożonym przez powoda na rozprawie w dniu 23.03.2022 k-514-515. . wskazał, że do nieporozumień z pozwanym doszło dopiero na gruncie pracy M. W. (2) i jej wynagrodzenia, gdy uznał, że skoro pozwany wypłaca jej wynagrodzenie to otrzymywane przez niego kwoty powinny być wyższe. Z tego oświadczenia wynika, że dotychczasowa współpraca była przez niego akceptowana i tym samym, wypłacane mu kwoty przyjmował na zaspokojenie roszczeń z tytułu wynagrodzenia za wykonane czynności. Gdy uznał, że powinien otrzymywać więcej postanowił zerwać współpracę. W ocenie Sądu eskalacja konfliktu między stronami, wynikająca min. z doniesienia pozwanego o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez powoda spowodowała chęć rewanżu i z tej przyczyny wystąpił z roszczeniami z rzekomej wspólnej działalności i jej nierozliczenia. Twierdzenia o wspólnej działalności pojawiają się dopiero w piśmie pełnomocnika powoda z 18.05.2018 k-224. O tym, że strony rozliczały się między sobą za poszczególne okresy współpracy zgodnie i całościowo wskazuje również treść korespondencji mail’owej, z 28.09.2027 (k-213), 1.10.2017r (k-209), 30.10.2017r (k-210 i 211). Wynika z niej że strony rozliczały się za zamknięte okresy. Powód w mail’u z 28.09.2017 odpisując pozwanemu wskazał, że już zrobił aktualizacje, odpowie na wszystkie mail’e i prosił o informacje jak się rozliczą za okres współpracy do 30.09.2017” (k-2013). W kolejnym mail’u z 30.10.2017r. na propozycję pozwanego „ uzgodnionych trzech przekazów po dwa tysiące zł-łącznie 6000zł” odpisał kolejno cyt: „ dopisz i gitara ja prześlę informację że po ostatniej wpłacie dostaniesz pisemną cesją na domeny..” „ z tego co piszesz jak zaakceptuję to wyjdzie że jest to rozliczenie za naszą współpracę, brak wskazania, że za domeny, z 1% rezygnuję i nie musisz tego wpisywać” (k-210). Wypowiedzi powoda wskazują wprost na okresowy sposób całościowych rozliczeń, ich uzgodnienie, brak jakichkolwiek zaszłości w tym względzie. Powód przyjął przekazy, podpisał umowę cesji, co wskazuje wprost, że zgodnie ze wspólnym zamiarem strony rozliczyły się całościowo [ustalić treść umowy cesji], a z ostatniego mail’a powoda z 30.10.2017r. o treści: „ z1% rezygnuję ..” wynika, że nigdy nie było żadnych ustaleń co do podziałów zysku 40% do 60% , na które wskazuje w pozwie. Zeznania powoda są więc niewiarygodne, a jego stanowisko jest wynikiem narastającego konfliktu.

Zeznania pozostałych świadków K. P. k-482-483 G. T. k-504-505, T. T. k-505-506, U. S. k- 483, B. Ł. k- 474, D. D. k-475, T. P. k-576, P. P. k-477, w części w jakiej dotyczyły wykonywanych przez strony remontów mieszkań i w tej części są niekwestionowane. W zakresie w jakim odnoszą się do „wspólnej działalności stron” są niewiarygodne. Świadkowie nie byli dokładnie zorientowani w działalności handlowej pozwanego i roli powoda w tej działalności. Swoje przekonanie i wyobrażenia wytworzyli na podstawie zasłyszanych przed kilkoma laty rozmów. Treść zeznań stron, oświadczenia powoda składane na rozprawie w dniu 23.03.2022 oraz korespondencja mail’owa przeczą ich twierdzeniom. Pozostają również w sprzeczności z zeznaniami siostry powoda J. G., która zeznała, że zna działalność pozwanego i wie że powód zajmował się sprzedażą internetową, nigdy jednak nikt nie wspominał, aby to był ich wspólny interes (zeznania k-482). W świetle powyższego czynności, które powód wykonywał dla pozwanego należy traktować jako zlecenie z art. 734 i nast. Otrzymywał za nie wynagrodzenie, którego nie kwestionował.

Odnośnie do remontu domu w J. sąd nie dał wiary powodowi, że samodzielnie przeprowadzał remont piwnicy, oraz że zawarł z pozwanym umowę na wyremontowanie pomieszczeń. Z okoliczności sprawy wynika, że remont nieruchomości był wykonywany przez powoda w zamian za mieszkanie i wyżywienie w ramach „pomocy rodzinnej”. Powód nie kwestionuje tej okoliczności co do remontu parteru i innych elementów budynku, twierdzi jedynie że remont piwnicy wykonywał na zlecenie pozwanego. Okoliczności tej nie można uznać za wykazanej z następujących przyczyn. Zgodnie z art. 658 kc do umowy o wykonanie remontu budynku lub budowli stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące umowy o roboty budowlane. Przepis art. 648 wymaga stwierdzenia umowy pismem. Powód od wielu lat zajmuje się wykonywaniem remontów budowlanych, ma więc pełną świadomość konsekwencji związanych z brakiem pisemnej umowy, a w szczególności trudnościami w wykazaniu zleconego zakresu, osoby zlecającej i innych kwestii dowodowych. W przypadku braku takiej umowy z pozwanym i bezsporną umową ze swoją siostrą W. P.- właścicielką nieruchomości, o wykonanie remontu, nie można przypisać pozwanemu zlecenia wykonania tych prac. Wskazują na to również inne okoliczności. W szczególności sekwencja zdarzeń w czasie. Ponadto o braku umowy między stronami świadczy fakt, że powód nie wysuwał żadnych roszczeń z tego tytułu po zakończeniu współpracy z pozwanym we wrześniu 2017r. i wzajemnym rozliczeniu, które wynika z korespondencji mail’owej z września i października 2017r (k-209-213). W prowadzonych negocjacjach mailowych co do wzajemnych rozliczeń powód nie wspomina o pracach budowlanych, a pisze „o rozliczeniu współpracy” (mail z 30.10.2017r k-210), z czego należy wnioskować, że nie rościł wtedy żadnych pretensji. Świadczy to, że nie było między nimi umowy remont pomieszczeń. Strony podpisały umowę cesji domen w lutym 2018r. (k-226), wtedy temat ten również nie był poruszany. Jest oczywiste, że gdyby między stronami były roszczenia z tego tytułu powód poruszałby ten temat. Dopiero na skutek dalszego narastania konfliktu, min. zgłoszenia przez pozwanego do organów ścigania podejrzenia popełnienia przestępstwa przez pozwanego, polegającego na sprzedaży mu domen internetowych, których już był właścicielem i dalszej eskalacji konfliktu, powód, w piśmie sporządzonym przez fachowego pełnomocnika z 3.08.2018r., decyduje się pierwszy raz na wzmiankę „o remoncie” (k-221). Co istotne we wcześniejszym piśmie pełnomocnika z 18.05.2018 nic o tym nie wspomina mimo, że żąda „rozliczeń z tytułu współpracy” (k-224). Świadczy to, że pomiędzy stronami nie było umowy, a pomysł z wystąpieniem z tym roszczeniem pojawił się później. Zeznania świadków odnoszące się do remontu dotyczą wykonywanych prac, a te okoliczności są niesporne.

SĄD ZWAŻYŁ

Powództwo należy uznać za bezzasadne. Wykonywane przez powoda czynności na rzecz pozwanego w ramach działalności gospodarczej pozwanego wypełniają przesłanki zlecenia z art. 734kc. Zakładanie witryn i kont internetowych, zakup domen i modułów, analiza zainteresowania stronami i wystawianymi, analiza sprzedaży w porównywarkach cenowych, przenoszenie witryn pomiędzy komercyjnymi serwerami, analiza dostawców i obsługa korespondencji mail’owej stanowi dokonywanie czynności prawnych dla dającego zlecenie (art. 734§1i2kc). Współpraca stron nie miała cech wspólnego celu gospodarczego z art. 860§1kc, powód wykonywał zadania zlecone przez pozwanego, nie był zainteresowany wspólnym przedsięwzięciem, nie chciał formalizować swojej działalności by w każdym czasie moc ją przerwać. Nie decydował o celach i kierunkach działań. Współpraca została między stronami rozliczona, a powód tym samym nie wykazał zasadności swoich roszczeń.

W zakresie zgłoszonych roszczenia związanego z remontem przeprowadzonym przez powoda w piwnicy nieruchomości jego siostry W. P. w J., należy uznać, że go nie wykazał. Umowa o remont z art. 658kc łączyła jedynie powoda i jego siostrę W. P.. Prace były wykonywane w ramach „pomocy rodzinnej” w zamian za utrzymanie i zakwaterowanie, brak podstaw do uznania, by łączyła go osobna umowa z pozwanym. Roszczenia są wynikiem eskalującego konfliktu między stronami.

W świetle powyższego na zasadzie art. 235 ² §1 pkt 2kpc pominięto dowód z opinii biegłego z zakresu budownictwa jako nieistotny dla rozstrzygnięcia. Wniosek powoda o przeprowadzenie tego dowodu jest bezzasadny wobec niewykazania roszczenia.

Na mocy art. 15zzs ² ustawy z 2.03.2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych rozprawę zamknięto na posiedzeniu niejawnym.

W pkt 1 wyroku powództwo oddalono wobec niewykazania przesłanek z art. 734kc i 658kc

W pkt 2 zasądzono od powoda na rzecz pozwanego kwotę 5400zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego